Kroniki
Kroniki Anonima nazywanego Gallem stały się dość słynne. Autor kilkakrotnie dawał do zrozumienia na kartach kroniki, że żywi nadzieję na hojne wynagrodzenie za swój trud. Nie wiadomo jednak, czyje otrzymał.
Nie zyskał także sławy. Dzieło zostało przyjęte chłodno przez dynastię Piastów i kronika na dłuższy czas poszła w niepamięć i była znana tylko nielicznym. Chociaż autor zachował ostrożność, odnotował zbyt wiele informacji, o których członkowie dynastii woleliby, aby poszły w zapomnienie (konflikt Bolesława Śmiałego z biskupem krakowskim, walka między Bolesławem Krzywoustym i jego bratem Zbigniewem).
Myślą przewodnią kroniki była idea scentralizowanego państwa z silnym władcą. W czasach rozbicia dzielnicowego, które nastąpiły po śmierci Bolesława Krzywoustego, i ciągłych walk między książętami idea ta stała się przeżytkiem. Kronika doczekała się „odkrycia” dopiero w XIX w Pierwszym znanym z imienia dziejopisem polskim był Wincenty, zwany Kadłubkiem (ok. 1150-1223). Niewiele wiadomo o jego pochodzeniu.