Powstanie ludowe 1381

Przeciwnicy panujących w Anglii porządków społeczno-ekonomicznych, wsparci ideowo naukami Wiklefa, uaktywnili swą działalność u pogu lat osiemdziesiątych. Bezpośrednim sygnałem do ich wystąpienia stało się uchwalenie przez parlament nowego podatku, trzeciego z kolei w ciągu ostatnich czterech lat, podatku, przeznaczonego na pokrycie kosztów wo­jennych we Francji.

Na czele powstania, które w 1381 r. objęło hrabstwa Kentu, Essexu i okolice Londynu, stanął chłopski przywódca Wat Tyler. Do powstańców dołączyli rychło lollardzi pod hasłem „Precz z poddaństwem i przywilejami feudalnymi”. Król Ryszard II, na którym powstanie wywarło silne wrażenie, początkowo zgodził się na zniesienie pańszczyzny, wolność osobistą chłopów i amnestię dla powstańców, pod warunkiem jednak na­tychmiastowego zakończenia walk.

Tyler wystąpił wówczas z żądaniem roz­dzielenia ziemi feudalnej, lollardowie zaś domagali się konfiskat majątków kościelnych i powszechnej równości. Podstępnie zgładzono wówczas chłopskiego przywódcę rebeliantów, a król wycofał się z wcześniejszych obietnic i przy pomocy szlachty zdławił powstanie. Podobnie jak żakeria we Francji zakończyło się ono ostrymi represjami, które zgniotły ten wczesny ruch antyfeudalny, noszący wyraźne znamiona reformacyjne.